© Jerzy Rafalski (na podstawie programu Stellarium)
	Dokumenty 2007 January Orion&Co stars.jpg

Pierwsza dekada stycznia stoi pod znakiem Księżyca blisko pełni, stąd korzystne warunki do obserwacji nieba gwiaździstego mamy w dalszej części miesiąca.

Droga Mleczna w części, która tak pięknie i fascynująco prezentuje się na przełomie lata i jesieni, znika za horyzontem. Ale z powodzeniem zastępują ją inne „mgiełki”: galaktyka M31 zwana Wielką Mgławicą Andromedy oraz Plejady (gromada otwarta M45). Oba obiekty widoczne są gołym okiem, zaś przez lornetkę prezentują się całkiem okazale.

Zimowe niebo to jednak domena jasnych gwiazd i konstelacji. Chyba nie ma bardziej sprzyjającej pory roku do podziwiania tak wielu gwiazd pierwszej wielkości! Popatrzmy na mapę:

	© Jerzy Rafalski (na podstawie programu Stellarium)
	Dokumenty 2007 January Orion&Co labels.jpg

W pobliżu Zenitu świeci Capella z konstelacji Woźnicy. Kierując się w prawo poniżej natrafiamy na Aldebarana w Byku. Jeszcze niżej odnajdujemy charakterystyczny kształt Oriona, którego najjaśniejszą gwiazdą jest Rigel. Z opowieści o Gwieździe Betlejemskiej wiemy już, że tą najjaśniejszą jest Syriusz z konstelacji Wielkiego Psa. Z kolei w Małym Psie znajdziemy Procjona.

Całą układankę wieńczy Pollux – nieco jaśniejszy z braci Bliźniąt. Jeżeli w wyobraźni poprowadzimy linię łączącą wymienione gwiazdy, otrzymamy tzw. Sześciokąt Zimowy. Z wcześniejszych spotkań pod nocnym niebem pamiętamy o Trójkącie Letnim, więc nietrudno policzyć, że styczniowy wieczór obfituje w znacznie większą liczbę jasnych gwiazd. A przecież są jeszcze: Betelgeza (Orion), Kastor (Bliźnięta), Mirfak (Perseusz)…

Piękne jest zimowe niebo w pogodny wieczór. Warto też rzucić okiem na mapkę z kształtami konstelacji, a następnie porównać ją z firmamentem.

Zimowe niebo to znakomite abecadło dla stawiających pierwsze kroki w miłośniczych obserwacjach. Warto te kroki postawić czym prędzej, bo już czekają kolejne atrakcje w postaci planet: Wenus i Saturna, ale o tym… w lutym.